به گزارش «
سراج24»، پایگاه تحلیلی ال مانیتور در گزارشی به قلم «تریتا پارسی» رئیس «شورای ملی ایران آمریکا» نوشت:در یک زمان نامشخص ظرف چند هفته آینده، اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد به همراه آلمان (گروه 5+1) به منظور از سر گیری دیپلماسی که تابستان گذشته متوقف شد با ایران ملاقات خواهند کرد. این در حالی است که تاکنون هیچ یک از طرفین تمایل زیادی برای سازش نشان ندادهاند. در واقع، هر دو طرف بر حداکثر اهداف پافشاری کردهاند؛ در نتیجه پیشرفتی حاصل نشده است. شاید این بار فرق داشته باشد. ساختگی باشد یا نه، طبق یک برداشت عمومی، دور آخر نزدیک است. دریچه این موفقیت تازه احتمالاً تا ماه مارس سال آینده درست زمانی که ایران وارد جشن سال نو خود میشود که بعد از آن انتخابات این کشور است بسته میشود. اما سه عامل وجود دارند که نگران کننده است و میتوانند باعث شوند طرفین باز هم فرصت دیگری برای صلح را از دست بدهند.
1. خودنمایی در مقابل سیاستمداری
به گفته «جیم والش» ، کارشناس هستهای مؤسسه تکنولوژی ماساچوست، دیپلماسی به دست آوردن هر آنچه که شما مایل هستید و دست خالی گذاشتن طرف دیگر نیست. در اصل، دیپلماسی سازش است، حتی اگر این کلمه هم در گفتمان سیاسی آمریکا و هم ایران بار معنایی منفی داشته باشد.در مذاکرات گذشته، هر دو طرف مصرانه به دنبال پیشنهادهایی به شدت غیر واقعی بودهاند، به طوری که از طرف مقابل تقاضاهای زیادی داشتند ولی در ازای آن چیزهای کمی ارائه میکردند. اگر به جای سیاستمداری شجاعانه که برای دست یافتن به یک معامله لازم است، چنین خودنماییهایی ادامه پیدا کند، آنگاه ما به دردسر میافتیم.
2. نبود راهحل بدون مذاکرات دو جانبه بین آمریکا و ایران
از اکتبر 2009، تهران از ورود به مذاکرات دو جانبه با دیپلماتهای آمریکایی خودداری کرده است. در حالی که به نظر میرسد تهران بر این باور باشد که میتواند موقعیت واشنگتن را از طریق تلقی کردن مذاکرات دو جانبه به عنوان مسئله «توافق» با آمریکا تعدیل کند، واقعیت عکس آن است. خودداری برای مذاکره مستقیم با واشنگتن وضعیت رئیس جمهور «باراک اوباما» را مقاوم کرده است و اطمینان وی به یک راهحل دیپلماتیک را کاهش داده است. تا زمانی که «اوباما» هیچ تعهدی از جانب تهران برای مذاکره مستقیم نمیبیند تا حل و فصل بسیاری از درگیریها را آغاز کنند، انگیزههایش برای به جان خریدن خطر دیپلماسی و سرانجام مبارزه کردن با مخالفان داخلی (کنگره) و بینالمللی (اسرائیل) راهحل دیپلماتیک ضعیف خواهد ماند، چون حمایت از یک راهحل دیپلماتیک به سادگی نمیتواند وجود داشته باشد مگر این که تهران مستقیماً با آمریکا کار کند تا راهحلی پیدا کنند.
3.مواظب خرابکارها باشید
در امور بینالمللی، هم چون زندگی، هیچ کار خوبی قسر در نمیبرد. تلاشهای گذشته برای حل و فصل تنشهای آمریکا و ایران اغلب توسط عناصری که از ادامه درگیری سود میبردند یا کسانی که فقط درصدد به دست آوردن امتیازات سیاسی داخلی بودند بیثمر مانده است. از فاش شدن اطلاعات ایران برای معامله تسلیحاتی در برابر گروگانها موسوم به ایران-کنترا که تقریباً دولت «ریگان» را سرنگون کرد گرفته، تا فشار مربوط به کنگره که معامله نفت «کنوکو» در 1994 را به هم زد در صورتی که میتوانست نیروهایی را به کار بیندازد تا دو دهه پیش رابطه بین آمریکا و ایران را حل و فصل کند، خراب شدن فرآیند حساس دیپلماتیک خیلی آسان بوده است. دور بعدی مذاکرات هیچ تفاوتی ندارد. کنگره تمایلش را برای مصرانه خواستن تحریمهای صریحتر نشان داده است، حتی اگر کاخ سفید به روشنی مطرح کرده باشد که چنین گامهایی، به گفته «تامی ویتور» سخنگوی شورای امنیت ملی، مذاکرات را تضعیف میکند.
